Pasma górskie Bieszczadów zajmują południowo-wschodni kraniec Polski, leżą na pograniczu Ukrainy i Słowacji. Przyjmuje się, że granica Bieszczadów przebiega od przełęczy Łupkowskiej na zachodzie do przełęczy Użockiej na wschodzie, oraz od granicy ze Słowacją na południu do linii kolejowej Zagórz - Krościenko na północy. W części Bieszczadów leżących na terenie Polski wyróżniamy następujące pasma górskie:
- Pasmo graniczne, które biegnie od przełęczy Łupkowskiej, granicą ze Słowacją po Kremenaros a dalej na wschód po przełęcz Użocką (granica z Ukrainą). Najwyższy szczyt tego pasma to Wielka Rawka - 1307 m n.p.m.
- Pasmo Wysokiego Działu w skład którego wchodzi pasmo Wołosani (1071 m n.p.m.) i Hryszczatej (997 m n.p.m.).
- Pasmo Połonin ciągnące się od Smereka (1220 m n.p.m.) przez Połoninę Wetlińską (1253 m n.p.m.) i Caryńską (1297 m n.p.m.) po grupę Tarnicy (1346 m n.p.m.) i Rozsypaniec, gdzie łączy się z pasmem granicznym.
- Pasmo Łopiennika (1069m n.p.m.) i Durnej (979 m n.p.m.)
- Pasmo Otrytu na północ od Sanu z najwyższym szczytem Trohańcem (939m n.p.m.).
Z grzbietów Przedgórza Bieszczadzkiego można wspomnieć nieduże pasmo Ostrego (804 m n.p.m.) i długi Wał Żukowa (Holica 762 m n.p.m.).

Główną rzeką polskich Bieszczadów jest San. Na odcinku bieszczadzkim ma dorzecze rozwinięte wybitnie asymetrycznie z przewagą dopływów lewych, największe z nich to Wołosaty, Solinka z Wetlinką, Hoczewka, Osława z Osławicą. Jedynym większym dopływem prawobrzeżnym jest Czarny. Granica dorzecza górnego Sanu stanowi równocześnie część głównego europejskiego działu wód, oddzielającego zlewiska Bałtyku i Morza Czarnego. Do zlewiska Morza Czarnego należą Strwiąż i Mszanka ze swoimi dopływami toczące swoje wody do Dniestru. Nieomal pośrodku Bieszczadów spiętrzone zaporami wody Sanu i Solinki utworzyły dwa sztuczne zbiorniki - Jezioro Solińskie i Myczkowieckie.

Więcej o Bieszczadach na stronie it.bieszczadzkie.pl